Jabe-gabetzeari buruzko irakurketa zinez iruditu zait interesgarria. Ezagutzen ez nituen kontzeptu asko azaldu dira bertan, eta ustezko jabetzearen garrantziaren ordez, desjabetzearen edo jabe-gabetzearen garrantzia erakutsi dit.
Bertan irakurri dugunaren arabera, oso garrantzitsua da gizakioak, gizaki garen einean, geure burua maitatzen, babesten eta zaintzen jakitea eta ikastea, askotan prozesu baten emaitza baita hau. Dena den, hori ez da nahikoa jabe-gabetze prozesu bat aurrera eramateko, horrelako prozesu konplexu batek atal ezberdinak baititu, eta niri ateantzioa benetan deitu didana atala, kolektibitatearen garrantziri buruz hitz egiten duena da. Elkarren arteko dugun beharra da azken finean kolektibitatea. Gero eta mundu indibidualista baterantz goaz, eta lehen aipatu bezala, garrantzitsua den arren geure burua zaintzea, eta aldaketa oro lehenik geure buruari ezarri behar badiogu ere, oraindik eta inportanteagoa da geure garaipenak, eta ikasitakoak elkarbanatzea, guztion mesederako.
Hau zergaitik diot? Gelara bueltatuz, askotan ikusten dudan gabezia baita. Ikasle askok, ez dute onartzen euren jakituria eta beraien lana taldekideekin partekatzen. Oso ikasle finak dira bakarkako lanean, baina talde lanak aurrera eramatea eskatzen den bakoitzean, lan minimoa egiten dute, jakitun izan arren hori euren kalterako izango dela. Honen zergatia ez dakit non dagoen. Gaur egungo ikasleak lehenagokoak baino berekoiagoak dira akaso? Gizarte guztiz indibidualista baterantz goaz?
Zer iritzi duzue besteok?
Niri oso garrantzitsua iruditzen zait, ikasleek botere indibidualista hori galtzea, horrek taldea boteretsuago egiten badu.
Intz Iriarte