‘Ahozkotasuna enpatikoa eta partehartzailea da: ahozkotasunaren formek lekuko pertsonen edo pertsonaien kontaketak berreskuratzen dituzte, eta horrela jendea identifikatua sentitzen da’. Identifikatuta sentitzeak esan nahi du hizkuntza bizia eta adierazkorra lantzeko aukera dutela ikasleek eta, horrela, erraztasuna hartzen dute egunerokotasunean hizkuntza hori erabiltzeko. Hizkuntzaren arlo ludikoa eta naturala bilatzea ezinbestekoa da, gai motibagarrietatik abiatu (eguraldia izan daiteke horietako bat, beti erabiltzen dena, agian, baina erabat funtzionatzen duena gelan, nire ustez, ikasle nagusi zein gaztetxoekin). Aisialdia, afizioak, ofizioak, ametsak, ohiturak… izan daitezke gai posibleak, taldekideen artean enpatia bilatuz (batek dioena entzun eta nik nirea erantzun), ikasle batetik besterako transmisioa indartu eta hizkuntzan murgilduz.
Historian atzera egin eta datuak aztertu ondoren, Walterrek ahozkotasunari buruz idatzitako liburuaren atal horretako azken azpi-puntuan honakoa dio: ‘la transición de la oralidad a la escritura fue lenta’. Ideia hori oinarritzat hartuta, guk ere trantsizioa egiteko presarik ez dugu izan behar, batez ere hizkuntzaren ikaste-prozesuaren hasierako etapa horietan.