kixo Garazi,

Erabat ados nago ikasleak ¨bere lekuan¨ egotera ohituta daudela diozunean eta hortik kanpo deseroso eta askotan nola antolatu ez dakitela ibiltzen direla talde lanak ezartzen zaizkienean.

Alba Ayucaren sarrera irakurtzen ari nintzela, nire ikasleekin horrelako gauza bat ezingo nukeela egin pentsatzen ari nintzen. Uste dut L.H-ko ikasleekin ez dela erreza giro ¨kaotikoan¨ lana egitea baina nere esperientzia laburrean bi egoera erabat ezberdin bizitu ditut. Ni L.H-ko irakaskuntzan hasi berria naiz eta   azken bi urtetan tutore moduan egotea tokatu zait bi ikastetxe erabat ezeberdinetan.

 Iazko ikastetxean Amara Berri sistema zuten, ez naiz sartuko sistema egokiena den edo ez eztabaidan, eta  haur hoiek zuten autonomia maila sekulakoa zen. Sistema ezugutzen ez nuenez sekulako ¨Kaosa¨ zela sentitu nuen hasiera batean. Ikasleak  noiznahi klasetik  ateratzen baitziren  beraien beharren arabera, hau da, fotokopiak ateratzera, behar zituzten liburuen bila, elkarrizketak egitera....  Lehen hilabetean erotuta ibili nintzela aitortu behar dut, esperientzia faltaren urduritasuna eta gelaren kontrol falta nuelaren sentipena gailentzen zitzaizkidan. Gelan sortzen zen mugimendua lanaren parte zen eta talde bakoitzak oso argi zuen zein zen beren helburua. 

Artengo ikastetxean aldiz, ez dute talde lanak egiteko ohiturarik, bakoitzak bere leku finkoa du eta klasea hasten denetik amaitu arte ez dira  mugitzen beraien lekutik.  Talde lanean jarri ditudanetan, antolatzeko  arazoak izan dituzte eta asko ez daude batere eroso. Hala ere, momentu batzuetan oso giro ona sortu da ikasgela barruan, ikasleak beraien artean laguntzen aritu baitira eta zituzten zalantzak euren artean galdetuz argitzen. Hala ere, ikastetxe hau ez dago egokituta eta ezta ohituta ere beste modu batera lan egitera eta gure gela barruko ¨kaosa¨  nahi dugulako sortu izan bada ere besteentzat  kaosa literalki izan daiteke eta  hor eztabaidak sortu.

Beraz Maddi zure hitz hauekin erabat ados nago:

Posiblea izan daiteke egoerari buelta ematea eta ikaskuntza-irakaskuntza prozesua modu honetan planteatzea. Noski, gero eta helduagoak gure ikasleak, orduan eta autonomia handiagoa izango dute eta honek guztiak erraztasun handiagoarekin funtzionatuko du. Hala ere, irakasleok ikasleak trebatu behar ditugu (edo lagungarriak diren erremintak eman behar dizkiegu) horrela lan egitera.

Onurak nabarmenak dira. Aipatu dudan bezala, giroa erlajatua baldin bada, ikasleak erosoago sentituko dira eta hobeto lan egingo dute. Gainera, beste gaitasun batzuk garatuko dituzte.