Ni ez naiz HHko irakaslea baina bai etapa horretan dauden seme biren ama eta, beraz, hizkuntzaren garapenaren adibide egokiena etxean daukat. Amaiak aurkezten duen egoerari irtenbidea eman baino, zorionak eman behar zaizkiola uste dut. Hizkuntza irakasgai bezala erakusten ez duela dioenean, batez ere. Bere jarduna nola garatzen duen ere azaltzen du, abesti, piktograma, errutina eta bestelakoen bitartez. Eta holaxe da, hain zuzen ere, ikasleek hizkuntza bereganatzeko duten modurik efektiboena, berez egiten dena, jolasean ia.
Baina, zer gertatzen da hizkuntza-bereganatze etapa horretatik irten eta EPA zentro batean nagusiekin landu behar denean ahozkotasun hori? Planteatu nuen arazotik abiatuta eta ondoren irakasleak erantzundakoa kontuan izanda, gelara joan naiz eta, ataza desberdinen bitartez, bi saiotan ahozkotasunari pisua eman diot. Zein izan da ikasleen erantzuna? Bada…ez oso positiboa. Haiek diote beste urte batzuetan ‘ariketa’ gehiago egin dituztela eta aste honetan ia-ia denbora galtzen ibili izango bagina bezala aurkeztu didate haien ‘feedback’-a.
Ez dakit hausnarketa honekin berez kasu bati irtenbidea eman diodan (Amaia zorionduz) ala neure kasua oraindik gehiago nahastu dudan eta norbaitek irtenbidea eman behar didan berriro…
Bitartean, lanean jarraituko dugu…